Эътиқодӣ

Аҳаммияти тавҳид ва худошиносӣ

Марде назди Расули Худо(с) омад ва ба ӯ арз кард: “Ба ман донишҳои ғариба ва нав пайдоро биомӯз!” Пайғамбар(с) ба ӯ фармуд: “Бо асоси дониш

АҲМИЯТИ ОШНОӢ БО МАНОБЕИ ҲАДИСӢ

  Пас аз Қуръони Карим суханони Паёмбари Акрам(с), ки бо номи  “ҳадис” ё “ривоят” маъруфанд, ҳидоятгар ва роҳнамои мусулмонон мебошанд. Ҳадисҳои Паёмбар(с) дар китобҳои фаровоне

НАМОЗ

Рузи маҳшар, ки ҷонгудоз бувад  Аввали пурсиш аз намоз бувад Намоз робитаи мўъми- нон бо Худо аст.  Намоз аввалин фармон аст.  Намоз маросими махсусе барои

Тавсифи Худо аз забони ҳазрати Алӣ(к)

Он чи дар пеши рӯ доред, тарҷумаи калимоте аст гуҳарбор, аз пешвои яктопарастон, шогирди шоистаи Расули Аъзам(с) ҳазрати Алӣ(к), ки дар ҷавоби шахсе, ки аз

АҲАММИЯТИ ТАВҲИД ВА ХУДОШИНОСӢ

Марде назди Расули Худо(с) омад ва ба ӯ арз кард: “Ба  ман  донишҳои ғариба ва нав пайдоро биомӯз!” Пайғамбар(с) ба ӯ фармуданд: “Бо асоси дониш