vahu

Ҷилваҳои эъҷози Қуръон (4)

  Ҷилваҳои эъҷози Қуръон (4) А) Гуле аз бӯстон Оятҳои зер намунаҳое аст аз гулистони пуртаровати балоғати Қуръони Карим, ки

Некхӯӣ ва бадхӯӣ

Расули Худо (с) фармуданд: Вақте ки Худованди Мутаол имонро офарид, имон гуфт: Худоё маро нерӯманд гардон ва Худованд онро ба некхӯӣ ва саховат нерӯманд сохт. Ва чун куфрро офарид, куфр гуфт: Худоё маро тавоно гардон ва

Тавбаи воқеӣ

Ҷобир ибни Абдуллоҳи Ансорӣ мегӯяд: Шахси биёбоние дар Мадина ба масҷиди Паёмбар(с) омад ва гуфт: Худоё ман аз ту талабу хохиши бахшиш ва тавба дорам ва ба намоз истод. Пас аз намоз ҳазрати Алӣ ибни Абитолиб(к)

СИМОИ МУТТАҚИЁН АЗ НИГОҲИ МАВЛОИ МУТТАҚИЁН (к)

Ривоят  шудааст, ки  яке аз ёрони парҳезкори имом Алӣ(к) ба номи Ҳаммом Ибни Шариҳ гуфт: Эй Амири мӯъминон! Парҳезкоронро барои ман ончунон васф кун, ки гӯё ононро бо чашм менигарам. Имом(к) дар посухи ӯ  диранге карду

Интиқоми золим

Имом Боқир(а) фармуд: مَا انْتَصَرَ اللَّهُ مِنْ ظَالِمٍ إِلَّا بِظَالِمٍ

НАМОЗ

Рузи маҳшар, ки ҷонгудоз бувад  Аввали пурсиш аз намоз бувад