Ахлоқӣ

Некхӯӣ ва бадхӯӣ

Расули Худо (с) фармуданд: Вақте ки Худованди Мутаол имонро офарид, имон гуфт: Худоё маро нерӯманд гардон ва Худованд онро ба некхӯӣ ва саховат нерӯманд сохт.

Тавбаи воқеӣ

Ҷобир ибни Абдуллоҳи Ансорӣ мегӯяд: Шахси биёбоние дар Мадина ба масҷиди Паёмбар(с) омад ва гуфт: Худоё ман аз ту талабу хохиши бахшиш ва тавба дорам

ҲАҚИҚАТИ ЗУҲД(3)

 3) Озодӣ ва озодагӣ Қуръони Карим лаззатҳои дунёиро ҳаром накардааст. Аммо сухан дар ин аст, ки баъзе аз инсонҳо мехоҳанд озодона зиндагӣ кунанд ва талошу

ҲАҚИҚАТИ ЗУҲД(2)

Зуҳди воқеъӣ Гуфтем, ки омузаҳои исломӣ ба таври куллӣ дар ҳар мақоме бошад, ҳаётбахш мебошанд. Мақсад аз  зинда кардани тафаккури исломӣ ин аст, ки агар

ҲАҚИҚАТИ ЗУҲД(1)

    Зӯҳд яке аз мафҳумҳое аст, ки маънояш дар байни мо ба таври комил дигаргун шудааст. Калимаи зӯҳд дар луғат ба маънои бемайлӣ ва

ВАРЗИШ ВА ТАҚВО

إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ[1] Гиромитарин ва маҳбубтарини шумоназди Худованд ботақвотарини шумост. Тақво ва парҳезкорӣ аз муҳимтарини сифотест, ки Қуръон ва ривоёт бисёр ба он

ҲАҚИҚАТИ ТАҚВО ВА ТАРКИ ГУНОҲ(1)

Калимаи тақво аз решаи виқоя ба маънои нигаҳ доштан ва парҳез кардан аст ва шаръан ба маънои ҳифз кардани худ  аз ҳар чизе, ки зиёни

ИЛМ ВА АХЛОҚ

Инсонҳое, ки дар зулмату ҷаҳолат ва беимонию бадахлоқӣ басар мебаранд, ба мурдагони ҷунбанда монандӣ доранд, ки дар ҳақиқат аз  ҳаёти маънавӣ бебаҳраанд.  Қуръони Карим яке

АЗ АХЛОҚИ РАСУЛИ ХУДО (С) ПАЙРАВӢ КУНЕМ!

   Расули гиромии Ислом(с) дорои хулқу хўи зебо ва муомилаву муоширати некў буданд; бо ҳар касе рў барў мешуданд, салом мекарданд хоҳ тавонгар бошаду хоҳ