Пайғамбари Ислом(с) ба пешгирӣ аз беморӣ таваҷҷӯҳи зиёд дошт, пеш аз ҳар вузӯ мисвок мезад.
Вай дар ҳолати ташнагӣ ва ҷароҳат оби бадбӯ намехурд. Ба оростагии либос ва мӯи сар аҳамият медод. Ҳар вақт аз хона хориҷ мешуд, мӯи сари худро шона мекард ва мефармуд: Худованд бандаашро дӯст медорад, ки худро ороста бикунад.
Расули Худо(с) худро чунон хушбӯ мекард, ки бӯи хуши ӯ, омаданашро аз роҳи дур хабар медод.[1]
Он ҳазрат мефармуд: Либосҳои худро тамиз бикунед ва мӯйҳои худро кам кунед ва мисвок бизанед ва ороста ва покиза бошед.[2]
