Оё дуруст аст Қуръонро хатм кунем ва ба маънои он таваҷҷӯҳ накунем?
Қироати матни Қуръон савоби вижа дорад, чун Қуръон хондан, сухан гуфтан бо Худованд аст ва дар оятҳо ва ривоятҳои зиёде аз мо хоста шуда Қуръон бихонем, вале агар бихоҳем аз улум ва маорифи бекарони Қуръон баҳра бибарем, шоиста аст ба тарҷума ва дар сурати имкон ба тафсири мухтасари Қуръон таваҷҷӯҳ кунем ва саъй кунем ба муҳтавои Қуръон амал кунем ва яқинан қироате, ки ҳамроҳи тадаббур ва таваҷҷӯҳ ба маънии Қуръон бошад, хайр ва савобаш чандин баробари Қуръон хондане аст, ки дар он тадаббур ва таваҷҷӯҳ ба маънии Қуръон набошад. Аз ин рӯ метавон гуфт, ки Қуръон хондане, ки ҳамроҳ бо тадаббур ва диққат ба маънии оятҳонабошад, хайре дар он дида намешавад.[1] Чунонки дар дуои пеш аз қироати Қуръон мехонем:
Парвардигоро! Қуръон хондани манро қироате, ки ҳеҷ тадаббуре дар он нест,нагардон.[2]
[1]. Ло хайра фи қироатин ло тадаббура фиҳо. (Бурқаӣ, Муҳосин. ҷ.1,саҳ.5; Сунани Дорамӣ, ҷ.1, саҳ.89, Биҳор, ҷ.75, саҳ.75.)
[2]. Мустадрак, ҷ.4, саҳ.373.
