Ҷобир ибни Абдуллоҳи Ансорӣ мегӯяд: Шахси биёбоние дар Мадина ба масҷиди Паёмбар(с) омад ва гуфт: Худоё ман аз ту талабу хохиши бахшиш ва тавба дорам ва ба намоз истод. Пас аз намоз ҳазрати Алӣ ибни Абитолиб(к) ба ӯ гуфт: Суръат ва тез будани забон дар истиғфор ва талаби бахшиш тавбаи дурӯғгӯён аст, ки худи ин (тавба) тавба (кардан) мехоҳад. Он мард пурсид: Пас ҳақиқати тавба чигуна аст? Ҳазрати Алӣ(к) фармуданд: Тавба исме аст, ки шаш шоха (шароит) дорад:
1- Пушаймонӣ аз гуноҳони гузашта.
2- Амал ба фароизи гузашта (қазоҳо(.
3- Баргардондани ҳаққи мардум.
4- Об кардани гӯштҳои бадан дар роҳи пайравӣ аз Худованд (чунонки бо гуноҳ омадааст(.
5- Чашидани сахтии итоат ба ҷону тан (чунонки ширинии гуноҳро мечашид).
6- Гиря дар баробари ҳамаи хандаҳое, ки кардааст[1].
Таҳияи Саидбурҳони Акбар
[1] . Тафсири Руҳ-ул-Баён, ҷ.8 с.31.
