Ҳиммат ва кӯшиш
Рӯзе ҳазрати Сулаймон мӯрчаеро дар таги кӯҳе дид, ки машғули ҷо ба ҷо кардани хокҳои пойини кӯҳ буд.
Аз ӯ пурсид: Чаро ин ҳама сахтиро таҳаммул мекунӣ?
Мӯрча сарашро боло овард ва посух дод: Маъшуқаам ба ман гуфтааст, ки агар ин кӯҳро ҷо ба ҷо кунӣ, ба висоли ман хоҳӣ расид ва ман ба ишқи висоли ӯ мехоҳам ин кӯҳро ҷо ба ҷо кунам.
Сулаймони набӣ фармуд: Ту агар умри ҳазрати Нуҳро ҳам дошта бошӣ наметавонӣ ин корро анҷом диҳӣ.
Мӯрча гуфт: тамоми кушишамро мекунам…
Ҳазрати Сулаймон, ки бисёр аз ҳиммат ва пуштикори мӯрча хушаш омада буд, барои ӯ кӯҳро ҷо ба ҷо кард.
Мӯрча рӯ ба осмон карду гуфт: Шукр мекунам Худоеро, ки дар роҳи ишқ, пайғамбареро ба хидмати мӯрчае дармеоварад.
Натиҷа: Ҳаргиз ноумедиро дар ҳарими худ роҳ надиҳед ва бо ишқ, тамоми саъй ва талошатонро бикунед… ва ба ёд дошта бошед, ки пайғамбаре ҳамеша дар ҳамин наздикиҳо аст.
