Ҳазрати Алӣ(к) ба яке аз ёрони худ, ки дар бистари беморӣ буд, фармуд:
Худованд бемории туро сабаби резиши гуноҳонат қарор дод, зеро беморӣ [подош ва] аҷре надорад, аммо гуноҳонро мерезад, он гуна ки баргҳои дарахтон мерезанд. Подош, танҳо дар сухан гуфтан ба забон ва амал кардан бо дасту по аст. Худои Субҳон ҳар касе аз бандагонашро, ки бихоҳад дар асари дурустии ният ва ботини некӯяш вориди биҳишт мекунад.
(Наҳҷулбалоға, ҳикмати 42)
Пурсиш:Агар дин, зиндагии инсонро беҳтар мекунад, пас чаро ҷавомеи исломӣ пешрафти чандоне намекунанд?
Ҳадис ва суннати Расули Худо(с) ҳамонанди Қуръони карим аз манобеъи аслии дини Ислом мебошад, ки дастурот ва қонунҳои Исломӣ аз он гирифта мешаванд. Таъин ва...
Агар ҳар вақт шумо ба ёди дӯстатон афтода ва бихоҳед бо ӯ сӯҳбат намуда ва бо ӯ иртибот барқарор намоед чӣ кор мекунед?
Паёмбари Акрам (с): Аз ҳокимони илоҳӣ итоат кунед ва гӯш ба фармон бошед, зеро итоат аз раҳбар сабаби ваҳдати уммати исломӣ аст. قال النبی (
