Аҳаммияти тавҳид ва худошиносӣ

Марде назди Расули Худо(с) омад ва ба ӯ арз кард: “Ба ман донишҳои ғариба ва нав пайдоро биомӯз!” Пайғамбар(с) ба ӯ фармуд: “Бо асоси дониш чӣ кардаӣ, ки аз навпайдои он мепурсӣ?!

Он мард арза дошт: Асоси дониш чист? Пайғамбар(с) фармуд: Шинохти Худо он гӯна, ки шоистаи Ӯст. Он мард дубора пурсид: Чи шинохте шоистаи Ӯст? Пайғамбар(с) фармуд:

Ин ки Ӯро бе мислу шарик бидонӣ, якто ва ягона, ошкору пинҳон, аввалу охир, ки ҳамтое надорад. Ин аст шинохте, ки шоистаи Худо аст. Сипас Расули Худо(с) фармуд: Худоро бо монанд кардан ба ину он наметавон шинохт, балки Худо бо далел ва нишонаҳои мавҷуд дар ҷаҳон, ки бар Парвардигор будани Ӯ шаҳодат медиҳанд шинохта мешавад.”[1]

Маърифат ва шинохти Худои Мутаол болотарин дониш ва боарзиштарин фазилат аст. Бар ҳар инсоне воҷиб аст, ки Офаридгори худро бишносад ва бо шинохт ва маърифат, Ӯро ибодат ва итоат кунад. Дар ривояте дар тафсири ин оят: »Ҷин ва инсонро наофаридам магар барои он ки маро бипарастанд.«[2]омадааст, ки Худо инсонро барои маърифат офарида ва ибодату парастиши Худо дар пайи маърифати Ӯ мебошад.

[1] . Муснади имом Рабиъ ибни Ҳабиб, саҳ.311

[2] . Сураи Зориёт, ояти 56    

Share on facebook
Share on twitter
Share on vk
Share on odnoklassniki
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email
Share on print

Охирин матолиб

Омӯзиши рӯхонии Қуръони Карим

 Муқаддима  قَال” مَا مِن مُومِن؛ ذَکَرٍ اَو اُنثَی؛ حُرٍّ اَو مَملُوکٍ اِلَّا وَ لِلّهِ عَلَیهِ حَقٌّ وَاجِبٌ اَن يَتَعَلَمَ مِنَ القُرآنِ وَ یَتَفَقَّهُ فِیهِ” Пайғамбари...

Далелҳои ҷашни мавлуди Паёмбари Раҳмат(с) 4

3. Дидгоҳи олимон а) Ҳофиз Ҷалолуддини Суютӣ Ҳофиз Ҷалолуддини Суютӣ рисолае ба унвони “Ҳуснулмақсад фи амалилмавлид” дорад, ки дар он мегӯяд: “Суоле бароям доданд дар...