Худованд ҳаққи воҷиб (бар гардани ӯ) дорад ва он инки Қуръонро биёмузад ва дар маънои он андеша кунад.[1] Ё дар ҳадиси дигаре ҳазрат фармудаанд: “خَیرُکُم مَن تَعَلَمَ اَلقُرآنَ وَ عَلَمَهُ”

Беҳтарини шумо касе аст, ки Қуръонро биёмузад ва ба дигарон ёд бидиҳад.[2]

Дар бораи ҷойгоҳ ваазамати Қуръон ва заруратиомухтан ва омузондани он барои ҳар марду зани мусулмон ҳадисҳои зиёде аз Пайғамбари Аъзам (с) ба мо расидааст. Ин марҳала илова бар доштани подошҳо ва баракатҳои фаровон бояд муқаддимаи амал ва зиндагӣ кардан бо ин китоби илоҳӣ бошад то дар дунё ва охират саодатманд гардем иншоаллоҳ.

Барои фаҳмидани маънои Қуръон пеш аз ҳар чиз бояд аввал бо хондани он ошно шавем, чун Қуръон бо забони арабӣ аст ва то бо қоидаҳои он ва хондани он ошно нашавем наметавонем маънои онро бифаҳмем.Пас аввал ошноӣ бо чигуна хондани он лозим аст.

Ин китоб чигунагииёдгирии аломатҳо ва қоидаҳои хондани Қуръонро ёд медиҳад, ки иншоаллоҳ ба осонӣ ояҳои Қуръонрохонда метавонед.

Бояд ёдовар шавем, ки дар аввали ҳар дарс барои инки аз суханони гуҳарбори Расули Худо(с)баҳраманд шавем як ҳадис дар фазилати Қуръони Карим ва ёд гирифтан ва хондани он ва баракатҳои он дар дунё ва охират овардем.

Аз ҳамаи бародароне ки инҷонибро дар таҳияи ин китоб кӯмак ва роҳнамоӣ намудаанд сипосгузорӣ мекунам ва барои ҳама аз даргоҳи эзади маннон орзӯи тавфиқ дорам.

Баҳромуддин Иброҳимов

 



[1]. Тафсири Равҳул-ҷинон, ҷ. 1, с. 549.

[2] . Саҳеҳ Бухорӣ, китоби фазоили Қуръон, б. 21, с. 2029.

 

 

 

Добавить комментарий

Защитный код
Обновить